In yet another blow of fate, I find myself on the losing end again. Inakala kong susuportahan ako ng parents ko pag sinimulan ko ang isa na namang semester gamit ang sarili kong ipon bilang panimula. But guess what, I thought wrong!

Maliit lang naman talaga ang ipon ko, kasi inaasahan ko na meron din dito sa University of Rizal System yung tatlong scholarship grants ko sa dati kong university. Yun pala e kahit Dean’s Lister walang scholarship o allowances man lang sa school. Astig.

But so much of my misery already, meron pa naman siguro akong mapipigang memories:

MY INSTRUCTORS

Ewan ko ba kung bakit sisipsip pa ako, e baka tadtad ng INC pala yung class cards ko. Pero mahirap makalimutan sina Sir *toot* ang ang kanyang bantog na “Papaya song and dance” moves. O si Dr. *toot*, ang kanyang episodic amnesia, at ang kanyang..ano nga yun?!

Si Miss *toot* na tatlong meetings lang ata nagpakita sa klase. At syempre, makakalimutan ko ba naman si Ma’am *toot* ang ang kanyang nakakapalakpak-tengang pagpapaligo ng mura sa bawat estudyanteng makaharap nya?! Nga pala, bad trip sa kanya yung may nanonood ng bold sa cellplong habang nagpa-practice ng aerobics.

MY CLASSMATES

More than anything else, I think my classmates’ colorful personalities carved a special place in my heart. May mga tahimik lang lagi pero mas marami ang kung makatawa e parang wala nang bukas. Yes, meron ding parang mangkukulam kung tumawa. May mga seryoso sa buhay at meron ding pimapasok lang para makipagharutan at makipaghabulan ng nakayapak.

Oo, nakayapak din ang mga lalake namin (or naka-formal shoes) habang nagka-cutting classes para mag-basketball sa school. At college students nga daw ang turing sa amin. May puro lovelife ang inaatupag, merong praning lagi sa pag-ibig.

Na-thrill ako sa mga heart attacks ni Benj na pagkagaling e inom ulit. Nag-enjoy ako sa pagsubaybay sa mala-telenobelang friendship ng dalawang hottest females sa klase. May various groups of friends na nagkatampuhan at nag-rambol-rambol na.

Funny kung paano kaming bunuo ng tadhana, at kung bakit andami namin sa course na historically ay mababa lagi ang population. But I’m regretful este grateful that I met these people.

Kaya sa flavors of the month ko, sa nga patay na patay sa akin (nyehe, loko lang), sa galit sa akin at sa mga natuwa, thanks for the memories!

May isda yata sa library

October 15, 2009 by misteryu

Today, we got clobbered, literally and figuratively, by the BK Whoopers! It was more of a boxing match than a basketball match. We expected it, but we didn’t see it coming this bad.

Our offense wasn’t so bad as we were still able to score 105 points and shot 47% from the field. BUT it was our defense that killed us, as we allowed 115 points for BK.

We lost the rebounding battle as well by 12. BK played a great game today as well and made the necessary adjustments. They shot 59% from the field! That’s excellent.

For me it’s not so much about the X and O’s. It was their viciousness that got us out of our normal rhythm. 4 flagrant fouls in the first half and Winnie Arboleda’s “attacking a fan” moment saw our 13 point lead disappear at an instant. Our players became hesitant to drive to the basket and dive for the loose balls. And that is what all coaches will probably instruct their players to do when playing against a younger, skinnier and faster team. It was a fitting initiation for us in our debut game in the PBA.

It was a sorry loss for the Gilas team. We don’t expect the referees to cut us some slack as seen today. It’s as if there were two different standards for both teams. But that’s precisely why we’re in the PBA as a guest team. We’re here to learn, to toughen up when playing more experienced and physical players.

It’s just really embarrassing to see a veteran/franchise player behave so unprofessionally. After getting away with a slap to the face of JV Casio, an elbow again to the face of JV and a football tackle to Mac Baracael, he still hasn’t had enough and goes up to the stands to beat up a Gilas fan (who i do not know, contrary to reports). All that in just 3 minutes. I am really curious to see what actions or inactions the PBA will take for such actions.

Nevertheless, it was an entertaining game. See you Wednesday vs Talk and Text.

Mukhang may isa pa palang pwedeng maipatayo ng rebulto sa University of Rizal System oh!

Check him out!

In a mighty show of force, SMART Gilas Pilipinas slammed the lowsy all-pro PowerAde Team Philippines, 98-69, showing the Filipino basketball fans who the better team players are at the Araneta Coliseum yesterday.

Japeth Aguilar, CJ Giles and Andy Barroca got their redemption big time, hitting the more-experienced rival national team from practically everywhere on the floor while leading Rajko Toroman’s squad to a bragging rights win over counterpart coach Yeng Guiao.

Mas kumportable sa Gilas, pre

Teka, dapat pala sports editorial to noh?!

Ayun, nilampaso nga ng Gilas yung PowerLess na sana ay more experienced na considering na lahat sila ay naglalaro sa bayan ng superstars PBA. Mapapaisip tuloy ang mga tao nito: mas ayos ang system ni Toroman kesa kay Yeng. Sa assists palang, makikita nang mas cohesive ang Gilas at mas gusto nilang maglaro kasama ang isa’t-isa AS A TEAM. Which is very important but grossly overlooked in the game of basketball.

Pupusta pa nga sana ako na mananalo ang PBA ALL-STARS team laban sa Gilas ngayon. Kung one-on-one talent lang ang pag-uusapan, lamang talaga ang PBA guys. Besides, developmental team palang sana ang Gilas sa ngayon.

Pero ang nangyari ay na-overpower pa nila ang kalaban. 29 points ay inexcusable considering the talent ng dalawang team. Syempre hinog na ang mga pro at hilaw pa dapat ang tropa ni Manny V Pangilinan.

Hindi naman siguro masasabing hindi sineryoso ng PBA ang Gilas, kasi nga karibal sila ngayon ni coach Rajko. Bragging rights at dangal ang nakataya. At napunta nga ito sa Gilas. Congrats!

Ang sarap panoorin ng laban dahil sa amazing plays ng Gilas at individual games ng PBA. Baka nga manonood lang ako ng PBA ngayong season kasi maglalaro ang Gilas.

Di nga kumpleto ang PBA (wala sina Arwind Santos, Mick Pennisi, Ryan Reyes, Jayjay Helterbrand, Kelly Williams), pero lalo namang di kumpleto ang Gilas (Junmar Fajardo, Rabeh Al-Hussaini, Chris Lutz, Stanley Pringle, Paul Lee, Greg Slaughter at marani pang ibang Fil-foreign). Partida din yun, PBA rules ang ginamit at hindi FIBA rules.

Hindi naman sa wala nang kwenta para sa akin ang PBA, pero ang FUTURE ng Pinas sa international scene ay nasa Gilas, kaya mas suportado ko sila ngayon.

Pinakahinding-hindi ko makakalimutan sa gabing yun ay yung ini-interview ni Lia Cruz si Giles. Pangalawang tanong palang sana ni Lia e nagpaalam si Giles na sasamahan muna nya ang team para sa picture-taking. Grabe, para akong nanonood ng heavy drama at maiiyak pa nung sandaling yun. Sino ba naman ang makakaisip na unahin ang team kesa sa sariling interview dahil naging best player ka ng laro?! Amerikkano pa ang nakaisip na gawin yun, at sa sistema pa ng isang Serbian coach.

That scene highlighted Gilas’ commitment sa team at sa bansa, na mukhang wala lang para sa maraming nasa PBA.

-pcenxia na kau kng umaliz kmi aa..d lng nmn maatim ung mga tlian nla, kpikon kya, haizt..

-xenxia na tlga..xka nbbastos kna kya, ngkmli lng xa lter 2do twnn cla, e ang ingay  kya nlapnu mo maiintndhan? tpoz ngmomn8 c mariel d mnlng pnncn,!

-ixa pa ngulakan cla don nbangga c chery uala mnlng xory, tma ba nmn un..haizt..ms ggus2hn q pang umaliz nlng kexa mrnig nmng ginagago kau..xkt kya xmn non..

IN THE MOST TOUCHING WAY POSSIBLE, pinadaanan ako ng psimpleng text message ng isang classmate. Tungkol ito sa pagwo-walk out nila sa isang organization meeting na pinasinayanan ng higher year levels ng course namin. maganda ang hangarin, ang outline ng events. Sa katunayan nga pinagdasal pa ng lahat na sana maayos ang takbo ng gapang, pero kung bakit humantong sa “pambaastos” daw ang maghapon namin, ganito yun:

ANG UGAT NG PUNO

Actually, simula pa lang talaga sablay na. Hindi nagkaintindihan sa schedule at sa duration ng meeting. May nasagasaang once-a-week subject namin, pero solb na yun kasi nagpaubaya na lang ang instructor namin. Kinumbinse pa nila kami na nasa magandang course kami napunta– at sa opinyon ko marami naman kaming na-convince na tama ang pinasukan namin.

Pero nang magsimula nang magbotohan ng bagong set of officers at wala nang instructor sa loob ng kwarto, all hell broke loose. Nalunod sila sa dami naming first year students, at hindi naman namin kasalanan kung sa lahat yata ng school e mas marami talaga ang freshmen kesa sa mga oldies. President pa lang galing na sa amin, at alam kong bumoto kami sa kanya hindi dahil classmate namin sya kundi dahil naniniwala kaming he can lead us. Benj is a natural leader, at hindi fluke yung pagiging supervisor nya dati sa isang call center company.

ang kagalang-galang naming president sa kanyang pinaka-kagalang-galang na pose..

Dahil lampas kalahati kami, lampas kalahati din ang elected officers na galing sa amin. Dumating pa sa puntong ayaw na nilang bumoto kasi parang wala din naman daw kwenta kung hindi namin gusto yung ma-nominate nila. Tapos nag-ingay sila nang parang wala nang bukas. Walang katapusan, kahit pa pilit silang pinatitigil ng outgoing president ng org. At yun nga, hindi kinaya ng ilang kaklase ko, nag-walk out nga.

SECRETARIO NA DAW SI SNOBERO? WEEH!

Seryoso ba to? Ako pa ang nabotong secretary, isang posisyong ni hindi ko napanaginipang  maiisipan nilang ipagkatiwala sa akin. For starters, my handwriting can be compared to a two-year-old’s. Tapos first time ko pa yatang magsulat sa board nug pagkakataong yun, which elicited unfriendly howls from the higher year levels. “Buti nalang naimbento ang computer,” sabi pa ng iba. Honestly, nasaktan din ako nung parang nun pa lang nawawalan na sila ng tiwala sa magiging bagong administration, hindi lang sa akin kundi para sa aming lahat. Pero iba yung sakit e, parang gusto ko silang isa-isahin at batukan. Wala pa naman akong nakikitang mas malaki pa sa akin nun, pero sila pa yung maangas.

Then I realized, teka, I think I can do the job. Not once in my life have I tried to doubt my writing skills kahit sa paningin ko i don’t have the best handwriting in the world. Hindi ko na siguro sasabihing 97.2% ang passing rate ko nung university admission exams, o doble-doble scholarship grants ko sa dati kong school. Na I’m not a stranger to holding a pen kasi naging editor-in-chief ako ng high school publication, associate editor as a college freshman, campus sportswriter for five years. Na naggala ako sa iba-ibang parte ng Pilipinas para mag-compete sa national, regional at divisional contests tulad ng sports writing, broadcasting, kung anu-anong quiz bees at battle of the brains. Teka, sinabi ko rin yata.

RESPETO

Ang gusto ko lang naman ipaabot ay dapat na mag-respetuhan naman tayo. Sure, medyo embarrassing siguro yung manggaling pa sa freshmen ang titingalain ng buong BS Community Development bilang officers. Pero isipin din sana nila kung bakit nagkaganun. Kahit nga yung outgoing officers na galing sa kanila nag-apologize sa amin dahil sa sobrang ingay nila. Paano namin sila pipiliin bilang leaders kung sila mismo hindi kayang maging role models para sa amin?

Ang malupit nyan, nang mabigyan kami ng pagkakataong magsalita ay pilit silang umeepal pa rin. Ewan ko lang dun sa isang ate, pero sa tingin ko naman ay matino sya.

AKO: Pasyensya na kayo sa mga umalis sa amin, pero quits lang yun kasi may maiingay din naman sa inyo.

YUNG ATE: Hindi quits yun, kabastusan yun e! Hindi nga namin ginawa yun dati sa higher years namin e.

Tsk, tsk.. Talagang parang ayaw pang kalimutan e. Kami na nga yung nagpa-kumbaba, gusto pa rin nila ng sagutan. Sana naman mag-mature sila sa mga ganung sitwasyon, mas masahol pa sila kay Noli na natutulog lang o sa mga ateng nagbabasa lang ng Bob Ong habang may meeting. hindi porke’t mas matatanda, di na pwedeng labanan, lalo na pag may katwiran. Ano ngayon kung di nyo ginawa yun dati?! Baka naman mas matitino sa inyo yung seniors nyo. Pangit naman pakinggan na kayo pa yung pagsasabihan ng mas bata sa inyo ng tungkol sa respeto.

ganito kami ka-seryoso sa usaping respeto..

PAHABOL

Nga pala, kung may nakakabasa man nito na galing sa seniors namin, pasensya ulit.  Nirerespeto ko pa rin kayo, at sana makalimutan na natin yung kung anumang hindi magandang nangyari. Kung gusto mong mag-comment, sa baba mo isulat. Name at email address lang ang kelangan ko dyan, tas syempre yung masasabi mo.

Sa classmates ko naman, ayos lang kung hindi nyo talaga nakayanan yung ingay nila. Salamat sa concern, touched talaga ako. Minamahal ko kayo lalo, at isa kayo sa mga dahilan kung bakit parang mas gusto ko na ngayong mag-stay sa college natin. Mwaaaahhhh!

sino kaya iniisip ko?

ISANG SCHOOLMATE: (hinihingal habang tumatakbo papunta sa akin)

Pare, one week pa daw ganito– walang pumapasok na prof!

AKO: Shete. (yun lang nasabi ko)

Pasyensya na sa mga hindi makaka-relate, but I just felt like getting this off my chest. Syempre alam mo naman yung feeling na virgin ka pa sa kung anong tungkol sa paaralan at pag-aaral. Excited ka nung hinatid ka ni nanay mo sa isang day care center/preparatory/elementary school. At the same time, natakot ka sa seatmate mong dati’y inakala mong anak ng mag-asawang unggoy at kwago. Tapos maya-maya lang bigla ka namang kinabahan na malaman nilang lahat na tumae ka sa bagong bili mong underwear.

Teka, bakit ko nga ba pinagkukwento tong mga to? Hindi based on personal experience to huh! Pero bago bumaho dito, tatapusin ko na ang pasakalye at tumataas ang babayaran ko sa computer rental.

Dati takot akgn baka iwan ni nanay mo sa school, ngayon…well, kapit-tuko ka pa rin. Magkabuhol-buhol man yung mga emotions, excitement pa rin talaga yung nagningibabaw. Nung high school ka, dumoble yung excitement. Nang college ka na, triple na yun! Very much anticipated kasi yung first day ng college life, kailangang pogi/maganda ka dahil alam mong may mga cute kang makakabungguan. Pero paano pag sa limang subject mong schedule eh isang prof lang ang sumipot?

pare, pa-kiss!

Ewan ko sa’yo, pero yung classmates ko hindi nasiyahan syempre. Kesyo sayang daw yung porma nila pati yung ibinayad nilang tuition. Yung iba nagsi-uwian kahit may ilang subject pang natitira at malay nila baka may pumasok pa. At meron ngang isa, si Mr. Navarro na ang gusto sa estudyante ay mabait, masipag– at medyo bastos. Ayos na rin, medyo solb na rin kami at umasang hindi na kami iindyanin ng mga instructors ng University of Rizal System (Rodriguez branch). Halos lahat naman kami ay biglang nagising nalang isang araw na BS Community Development na pala course namin, eh tagay na yung sunod na nangyari. Sa tapat pa ng school, tapos isaw pulutan namin! Tapos nagwaldas kami ng pera sa Robinson’s kasama ang ilang kaklaseng hindi nasindak sa “speak to me in english” tag na naka-pin sa strap ng bag ko.

Nga pala, iced tea lang yung tinagay namin! Nyaha!

inuman sa first week, pre!

BATIAN PORTION

Tama, dapat siguro may batian portion tong blog na to, kasi binabati ko sina Donna, Joyce, Jeca, Rap, Benj,Shiela, Joy, Mariel, Shane, Johanna, Janell, Mary Joy, Jessa, Rocel ng CSWCD. (Kaway kayo sa camera, bilis!)

labing-labing sila oh!

Para ma-develop ang chemistry ng Philippine basketball team, sasali ito sa gaganaping SEABA tournament ngayon (June 6-9) sa Medan, Indonesia. Pawang mahihinang teams ang kasali sa tournament na ito (Indonesia, Malaysia, Thailand) na normally ay nilalampaso lang ng amateur players natin sa SEA Games. Lalo na ngayong may idinagdag pa sa RP team na 6-foot-10 giant galing pa sa isang elite school sa US NCAA.

(Yun nga lang, ayon sa pinakahuling balita ay hindi pa sya maglalaro sa tournament na to. Pati sina Kelly Williams, Sonny Thoss at Jayjay Helterbrand ay hindi pa din makakapaglaro dahil sa injuries.)

Sa isip-isip ko, hindi naman talaga kagandahan tong move na to, yung all-pro team ang ipadala natin para sa isang pipitsuging tournament. For one, mai-scout pa tayo ng ibang mga bansa na makakalaban natin sa future tournaments na mas may halaga. Tapos magiging complacent pa yung players natin dahil baka isipin nilang kayang-kaya na nila. Mas maganda sana kung sa amateur cagers natin ibigay tong SEABA.

But on a closer observation, makikita nating napipilitan lang yata sina coach Yeng Guiao at mga bata nya. Malakas na tong team na nabuo natin ngayon, pero hindi pa nasusubukan. Kaya naman kailangang-kailangan nila ng international exposure. Batid ni Guiao na hindi sapat yung PBA selections lang at ilang imports ang nakalaban ng team. Tsaka yung amateur team coached by Rajko Toroman ay kagagaling lang din sa isa pang international competitions (FIBA Asia Champions Cup).

Ito ang official lineup ng PowerAde Team Pilipinas:

Asi Taulava        —– Coca-Cola Tigers    (team co-captain)

Mick Pennisi     —— San Miguel Beermen

Ranidel de Ocampo   —–Talk N Text Tropang Texters

Kerby Raymundo   —–  Purefoods TJ Giants   (team co-captain)

Arwind Santos    ——  Burger King Whoppers

Jared Dillinger   ——  Talk N Text Tropang Texters

Gabe Norwood   ——-  Rain or Shine Elasto Painters

James Yap   ——  Purefoods TJ Giants

Cyrus Baguio   —–  Bgy. Ginebra Kings

Willie Miller   ——  Alaska Aces

Ryan Reyes   ——  Sta. Lucia Realtors

Ito naman ang ibang di pa lalaro ngayon:

Japeth Aguilar   —– (Western Kentucky University)

Kelly Williams   —–  Sta. Lucia Realtors

Sonny Thoss    ——  Alaska Aces

Jayjay Helterbrand —– Bgy. Ginebra Kings

Sa pagdating ni Japeth Aguilar, nadagdagan pa tayo ng height na napaka-importante for international competitions. Bale dalawa na rin ang players natin na galing sa Division 1 schools sa Amerika. Yung isa pa ay si Gabe Norwood na galing ng George Mason University. Nga pala, monster blocker ng Ateneo dati yang si Aguilar (2004, freshman pa sya nun), bago sya nagdesisyong hanapin sa US soils ang pagkakataong maging unang Pinoy player sa NBA. Anak sya ng ex-PBA player, at sana’y pumasok din sya ng PBA.

No doubt, ito na ang pinaka-athletic na RP team ever. Nabawasan nga lang tayo ng shooters sa pagkawala nina Jimmy Alapag, Dondon Hontiveros at Renren Ritualo. Medyo nawalan din tayo ng one-on-one offensive options tulad nina Danny Seigle at Mark Caguioa na parehong injured ngayon kaya lalo nating kailangan ng ball movement at teamwork.

Tunog-Kano na rin tayo lalo, pero wala naman akong nakikitang mali dito. Ano ngayon kung Williams, Miller at Helterbrand ang nababasa natin imbes na Santos, de Ocampo at Reyes? Ayos lang kung madagdagan man tayo ng height, skills at ilong. Ayos lang yan, basta ba totoong may dugo at pusong Pinoy sila para ipaglaban at itayo ang bandila ng Pilipinas.

Bow.

Round 1, fight!

Ilang linggo na ang nakakaraan pero lalo pang umiinit ang iskandalong ginawa ng Hayden Camera. Sa unang pagkakataon pagkatapos pumutok ng scandal ay nagharap sina Hayden Kho Jr. at Katrina Halili. Maraming naki-usyoso: may tumili, may nagalit at nambuhos ng tubig.

Sa mga unang segundo pa lang ng laban ay nagulat agad ang lahat. Oo nga pala, pwera kay Hayden. Inubos ni Pagsanjan ex-mayor Abner Afuang ang isang bote nya ng mineral water para paliguan si Dok. Nagmukha nga namang hindi gulat si Hayden habang binubuhos ni Afuang ang malamig nyang galit dito. Kaya naman naghinala si Senador Bong Revilla na baka daw scripted lang yun para magpaawa sya sa publiko. Teka, teka! Hindi ba alam ni Afuang na maraming hindi nakakainom ng malinis na tubig?! Hehe, loko lang. Nakakatawa lang kasi sya dahil may anak syang babae pero pinapanood nya parin yung mga sex video scandals na ganun. Parang hindi magandang pakinggan na tinatangkilik nya ang cyber kalaswaan, tapos sa edad nya pang yun.

Nang magsalita na ang dalawang bida, nagkalabasan na ng baraha. What time is it? Laglagan na!! Maraming shocking revelations sa pagputak nila. Marami palang alas na hinahawakan si Hayden laban kay Katrina. Tulad nalang ng diumano’y pagtutulak sa kanya nito ng ecstacy. Naging highlight pa yung pag-aaya daw ni Katrina sa kanya sa isang hotel, na nang dumating daw si Dok sa kwarto ay naka-two piece at towel lang si babae. At nasa kalagitnaan ng paggamit ng droga kasama ang ilan pang katao.

Wala namang itinanggi si Katrina, kaya I’m assuming na totoo ang mga sinabi ni Hayden. Lyamado naman talaga si Katrina sa laban, pero sa ngayon ay masasasabi kong nanalo si Hayden sa unang round. Natawag ni Katrina na “hayop” at “makapal ang mukha” si Dok, pero mas maraming nakuhang puntos si Hayden. Nakapagsiwalat si lalaki ng mga kwentong pabor sa kanya, na nagpamukhang malandi at drug pusher sa kalaban. Mainit din daw sa loob ng korte, kaya nakatulong ang tubig na binuhos sa kanya ni Afuang. At ang pinaka-importante sa lahat, madadagdagan pa yata ang mga nakiki-simpatya sa kanya ngayon.

Maganda ang gameplan ni Hayden, umaayon sa kanya ang mga sitwasyon. Pagkalabas nya ng korte ay may mga babaeng nagtilian na tila kinikilig na makita sya. At kahit talagang scripted yung pagbuhos ng tubig, marami pa ring maaawa sa kanya dahil sa patuloy nyang pagpapababang-loob at paghingi nya ng tawad.

Hindi ko pa pinapanood yung talagang sex video nila, hindi dahil sa wala akong balak. Ang napanood ko pa lang ay yung sa commercial model na mukha pa namang mahinhin pero paspasera pala. Habang tinititigan ko si Katrina sa malalagkit na pahina ng FHM, nagiging curious din ako kung paano sya gumalaw sa kama. Ayos lang naman na humayo at magpakarami. Ayos nga lang din na mag-record ng sexual escapades. Basta ba nagpaalam ka at pinayagan ng partner mo, at higit sa lahat wag sanang kumalat.

At please, sana wala nang lalaking kumanta at sumayaw ng Careless Whisper.

Hello, blogosphere! First time in a long time ko ulit mag-post. Kakapanibago, lalo’t may mga nagbago rin dito sa wordpress. Matagal-tagal din akong nawala sa sirkulasyon at hindi nakaimik sa gitna ng maraming mga pangyayari. Pero ang mahalaga, heto ulit ako at pinipilit paandarin ulit ang sportsCARL. Pasensya na, medyo kinakalawang pa.

Hindi ko sasabihing sinadya kong maglaho bigla, tulad ng halos lahat ng bloggers. Parang isang phase na talaga sya ng bloglife (imbento ko lang tong word na to!). Hiatus ang paborito nilang word para rito, yung tipong bigla kang nakikipag-break sa syota mo at ang sasabihin mong dahilan: hahanapin mo lang muna ang sarili mo.

Sa totoo lang, may ibang mga dahilan talaga. Pwedeng nawalan ka ng pantustos sa blogging, kasi nga hindi ka naman kumikita sa sponsored sites. Pwede ring nawalan ka ng inspirasyon sa pagsusulat. Or may panahon lang talaga na wala kang mapiga sa utak mo. Or, as most bloggers put it: tinatamad lang. Sa kaso ko, nangyari lahat to.

Yun nga lang, hindi laging nakakatuwa yung jindi ka nakakapagsulat kahit na may papel at ballpen ka na sa loob ng katawan mo. Iilan lang pwede kong makausap sa amin kaya nagsisiwalat ako ng thoughts and feelings sa internet. Sa amin kasi wala namang may alam na nananalo na pala si Adam Lambert sa American Idol, na MVP si LeBron James, na superstar DJs sina Mo Twister at Rico Robles.

Dating gawi, baka weekly lang ulit ang pagpo-post ko ng entry. Marami na ring topics ang pinalampas ko mula nung nawala ako. Nagugulat nga ako na gumagalaw parin ang blog stats chart ko at pumapalo parin ang scandal ko.

Nga pala, congrats kay Money Pakyaw! Kahit madalas kasing-gulo ng buhok na galing brief yun. magaling parin talaga sya. Kung magkakaanak nga sila ulit ni Jinky, alam ko na kung anong ipapangalan nila sa bata. Madali lang, i-combine mo lang yung names nila! Manny + Jinky = MANKY!

I’m back, I guess.